archief

---

Januari 2011:  individuele tentoonstelling Karin Gielen.

Februari, maart, april 2011:  tatanka

tatanka

Tatanka betekent bizon in de taal van de Lakota indianen. De bizon speelde een belangrijke rol tijdens rituelen en kunstuitingen. Tatanka zwierf rond op de prairie. De mens, dicht bij de natuur, had respect voor hem en gebruikte zijn kracht.

Drie kunstenaars, die alle drie een band hebben met interactionele vormgeving brengen hun werk in interactie. Huiskunstenaar en IV therapeut Theodoor Dirkx, beeldend kunstenares (1e jaar IV) Karin Gielen en woord en zang-kunstenares Annelies Harvent (3e jaar IV) zullen drie maanden experimenteren en exposeren en in interactie gaan met elkaar. Tevens zullen ze het publiek uitnodigen, uitdagen om niet alleen toeschouwer te zijn maar ook de interactie aan te gaan met de kunstenaars en hun werk.

Tatanka staat ook voor Therapie Art Theo Annelies & Karin. Kunst brengt ons samen. We willen creëren vanuit de interactie met elkaar.

     

Theo bij de opzet van het logo op de tweede verdieping (zomer 2009)	Annelies en Karin in het atelier van Karin (december 2010)

Karin Gielen
Ik ben Karin. Ik heb schilderijen gemaakt waarin de stilte een belangrijke plaats innam. Tijdens mijn zoektocht naar het belang der dingen stootte ik steeds weer op de witte leegte naast de schaduwkant en de chaos van het leven. Nu werk ik vooral met voorwerpen die al een leven in zich dragen, oud papier, paardenhaar, gebruiksvoorwerpen, teksten.
Vertrekkend vanuit een verleden probeer ik vorm te geven aan het heden. Ik kijk naar wat overblijft na de storm. Rafelingen, nafluisterend in de wind.
karin.gielen@skynet.be

Annelies Harvent
Ik ben Annelies. Ik houd van taal, van ritme, beweging, van creatie. Ik houd van mensen en hun zielenroerselen. Ik zoek contact, verbinding, warmte en confrontatie. Ik worstel met liefde, met hoop en met vrees, met woorden, met mij en met u. Uitdrukking geven aan wat door mij een weg zoekt is geen keuze maar voorwaarde. Zintuigen en zingeving… kloppen in één zin. Ik heb al zin, goesting! Ik wens u allen hetzelfde toe.
kallista@live.be

Theodoor Dirkx
'Mijn werk is even persoonlijk als liefde of geloof.'
Ik schrijf  mezelf, mijn eigen essentie neer in de cryptische beelden en metaforische klanken van brokstukken van de aarde die ik daarmee een nieuw leven geef – zonder ze te willen onttrekken aan de vergankelijkheid van het leven. Het zijn “veranderende denkbeelden”.
info@theodoordirkx.be

 

     

tatanka (2010)           tatanka (2011)

Niets ligt vast,
vanalles kan gebeuren
maar waar we zeker van zijn is het volgende:

• Een tentoonstelling interactieve werken, de kunstenaars doen hun kast open, trekken de schuiven er uit, gaan hierin met mekaars ideeën en materiaal aan de slag. (cafetaria en watzlawick) 
• Een beschrijfbare muur. Teksten op de muur, da’s niet echt vreemd op de educatieve academie. Dit keer echter is het de bedoeling dat iedereen die zich geroepen voelt iets op de zwarte muur kan schrijven. Favoriet citaat, gedicht of een eigen spinsel… kan allemaal. Annelies zal alvast een stevige voorzet geven. (cafetaria)
• Logboeken. Elke kunstenaar heeft een eigen logboek waarin hij/zij op eigen wijze het verloop van het project in een vorm giet. Ze liggen in de cafetaria ter inzage. Het publiek kan/mag hier ook mee aan de slag, reacties of eigen creaties toevoegen…
• Een evenement 16/17 april 2011. Het weekend van 16/17 april plannen we een open- tatanka-evenement. Maak kennis met de educatieve academie en tatanka in levende lijve. Meer informatie hierover volgt nog. We houden jou op de hoogte…

 

tatanka (2010)

 

mei, juni 2011:   individuele tentoonstelling

                           “Lennar Imandt”  (cafetaria)

Kim Theuns

Kim Theuns, 3e jaars studente binnen de opleiding Interactionele Vormgeving en fotograaf stelt haar fotowerk tentoon in het cafetaria van de Educatieve Academie.

De tentoonstelling loopt van 27/10 t/m 30/11 met vernissage zaterdag 29/10.

Ik ben Kim Theuns, ik woon in het centrum van Antwerpen, samen met mijn twee katten, Pip en Chèrie. Oorspronkelijk kom ik uit Maastricht, om fotografie te gaan studeren ben ik 8 jaar geleden naar Antwerpen verhuisd. Ik ben me bewust van het vergankelijke van de wereld en het leven. In Interactionele Vormgeving heb ik gevonden wat ik zocht, een manier om met mensen om te gaan vanuit het kwetsbare mens-zijn, met oog voor de (kleine) wonderen die zich dagelijks voordoen. Ik ben momenteel werkzaam als begeleider van niet-begeleide minderjarigen te Brussel. In de toekomst zou ik graag als IV-therapeut werken, fotografie en psychotherapie samenbrengen is mijn streven.  

In mijn beelden toon ik mijn verwondering voor de schoonheid in het gewone. Dit wil ik doen zonder iets toe te voegen, zonder te veranderen, gewoon zoals het voor mij is.

Ik interesseer me in de puurheid van mensen. Voor mij heeft iedereen een zekere fragiliteit, en het moment waarop iemand bij zichzelf naar binnen kijkt, probeer ik door mensen met een bepaalde gevoeligheid te benaderen vast te leggen in mijn werk.

De personen in mijn beelden lijken in hun eigen gedachtewereld verzonken, ik gebruik veel contrast tussen scherp en onscherp om deze gedachtewereld te benadrukken.

Naast portretten fotografeer ik ook veel landschappen. Tijdens het fotograferen van en het kijken naar landschappen ervaar ik de puurheid van de natuur en de rust die ik nodig heb om de stress van alledag los te laten. Foto’s maken is een manier om mijn gevoelens vorm te geven. Perspectief te creëren in een onvoorspelbare chaos.

Sinds mijn grootmoeder in april is overleden ben ik bezig met het thema ‘Sporen’. Overgebleven tekens van wat de wind heeft meegenomen.

We volgen sporen als padvinders in het bos van het leven, we verzamelen herinneringen, afdrukken van iets wat ooit was en nooit meer zal zijn, een gevoel, een moment, een spiegelbeeld.

Mijn grootmoeder is een groot voorbeeld voor mij. De sterke vrouw die ze was heeft mij als vrouw krachtig doen groeien. Trots ben ik dat zij mijn voorgeschiedenis is, en dat in mij, een deel van haar zit verscholen.

Ik ben altijd al bezig geweest met de relatie tussen mijn oma, mijn moeder en ik, over de verwachtingen binnen families, de verschillen en overeenkomsten tussen generaties.

In veel van mijn werk zit direct en indirect mijn fascinatie voor het contextuele.

De serie gaat over mijn grootmoeder, de titel verwijst naar een zin die mijn oma begon te zeggen sinds ze de ziekte van Alzheimer kreeg.

 

Ze keek naar buiten, naar de bomen.

De bladeren bewegen niet.

Het is windstil...